Verzending binnen 24 uur
Retour binnen 30 dagen
Gratis verzending vanaf €100,-
Verzending binnen 24 uur
Retour binnen 30 dagen
Gratis verzending vanaf €100,-

THIS IS ME //

Een selfie is soms een goed moment om wat meer over jezelf te vertellen, hier een paar feiten over mij 🙂

  1. Ik ben een kleine dame; 1.56m (maar niet te missen 😉 )
  2. Gek op mooie foto’s!! Een mooie afbeelding kan me ontzettend blij maken. Dat maakte me meteen wel heel kritisch over mijn eigen foto’s, er is er geen een perfect genoeg.
  3. Ken je dat liedje “Like I’m Gonna Lose You”? Sinds de geboorte van onze jongste dochter Evy ben ik echt gaan durven om zo te houden van de mensen om me heen. Het leven is mooi.
  4. Ik wilde altijd al ondernemer worden, maar het was wachten tot het juiste idee voorbij kwam. Mies & Co baby lifestyle is echt een grote droom die is uit gekomen.
  5. Soms heb ik zoveel ideeën, dat ik gewoon helemaal niks meer kan.
  6. Langzamerhand wen ik eraan dat ik alleen werk, maar ik mis mijn collega’s wel. Gelukkig ontmoet ik steeds meer nieuwe mensen (vooral vrouwen) waar ik hele leuke samenwerkingen mee aan ga en energie van krijg.
  7. Manlief en ik zijn al 16 jaar bij elkaar, echt puberliefde 😉
  8. En stiekem dromen we samen van onze eigen pied-à-terre in Parijs. De stad waar we zoveel tijd hebben doorgebracht.
  9. En mijn slechte gewoonte? Maak me niet wakker als ik diep lig te slapen, daar wordt ik niet de meeste leuke persoon van…. Jammer genoeg hebben mijn twee dochters deze gewoonte ook…
  10. En wat ik nog meer heel belangrijk vind: Vertrouwen en eerlijkheid. Je niet anders voordoen dan je bent, dan ben je op je mooist.

Liefs, Ester

__________________________________________________________________________________________________________________________________

A selfie is sometimes a good opportunity to share 10 facts about me 🙂

  1. I am a petit girl, 1.56m long, but not to miss 😉
  2. Crazy about beautiful photos, it just makes me so happy. That also makes me a critical person for myself too. No picture is beautiful enough.
  3. I have learned to love the people around me like I will lose them. Never really dared it until our youngest was born very sick and we nearly lost her. Life is to short not to love with all your heart.
  4. Being an entrepreneur is something I have dreamed of from a young age, but only the right idea needed to pass by and I needed to stick by it.
  5. Sometimes I have so many ideas, that I just don’t do nothing at all
  6. I am still getting used to working alone, but the last few months I have met many beautiful people (mainly women) who I cooperate with.
  7. My husband and I have met when we were 17 & 18 years old. Real high school sweethearts
  8. We dream of our own pied-à -terre in Paris, the city where we have spent so many times.
  9. And my bad habit? Don’t wake me in my sleep, I get soooo cranky 😉 (my girls have the same habit…..)
  10. Trust and honesty are two the most important things I value .

Love, Ester

Ken je dat gevoel, dat je al voor dat je je ogen ’s ochtends open hebt gedaan, je zo’n stressvol gevoel hebt? Vanaf het moment dat ik één voet buiten mijn bed zet, ga ik meteen in de verzorgmodus. Meiden wakker maken, douchen, tandenpoetsen, aankleden, brood smeren, tas klaarmaken, naar school brengen…. Pas op het moment dat ik het kantoor binnen loop, begint de tijd voor mezelf. Alhoewel mezelf......

Dat eerste begin van die dag bepaald hoe je je de hele dag voelt. Toch fijn om die ochtend in ieder geval positief te laten verlopen. Daarvoor heb ik paar fijne tips!

#1 laat de buitenwereld even voor wat hij is

Wie doet het niet? Ik in ieder geval wel. Zodra mijn alarm af gaat, pak ik mijn telefoon en scrol ik mijn e-mail, facebook, instagram en alle nieuwssites vliegensvlug door. Vooral mijn mail zorgt vaak dat ik al bezig ben met wat er allemaal moet gebeuren vandaag. En dat terwijl die mail ook rustig een uur kan wachten. De eerste uurtjes zijn voor ons, daarna pas voor de rest van de wereld.

#2 plan vooruit

Hoe minder je hoeft te doen ’s ochtends, hoe beter. Dus wat kan je allemaal al voorbereiden? Ontbijttafel klaarmaken, tassen klaarzetten, kleding uitzoeken, noem maar op. Hoe minder je hoeft te doen, hoe minder er is om je druk over te maken.

#3 ontbijt

Over ontbijt gesproken…. Ik weet niet beter dan dat al mijn hele leven elke ochtend ontbijt. Tegenwoordig nog beter dan vroeger (muesli i.p.v. een beschuitje ;-)). Je lijf heeft de hele nacht kunnen herstellen en heeft nu behoefte aan nieuwe voedingsstoffen. Zonder goede bodem kan je je dag niet goed starten. Dat geldt voor ons, maar ook voor de meisjes. En bij ons mogen ze dan ook niet van tafel zonder hun bord leeg te eten.

#4 laat je alarm niet snoozen

Ok, ik ben hier heel slecht in, maar van die 5 minuten extra slapen, voel je je uiteindelijk echt niet beter. Onderzoekers hebben zelfs uitgevonden dat je door het laten snoozen van je alarm, je alleen maar moeier wordt en je vaak een nog veel groter probleem hebt, namelijk slaapgebrek. Wellicht is een halfuur eerder naar bed toch een beter idee…..

#5 positief

Probeer bij het wakker worden iets positiefs tegen je zelf te zeggen. Dit kan iets zijn waar je dankbaar voor bent, maar ook iets waar je bijvoorbeeld heel veel zin in hebt. Dit gevoel helpt je rustig te voelen en positief door de dag heen te komen.

#6 sporten

Wellicht is dit nog wel degene waar ik het meest slecht in ben, ik weet dat ik het nodig heb, maar ik heb nog geen routine ervoor gevonden (of discipline ;-)). Sporten of elke andere vorm van training (speciaal in de ochtend) zorgt voor meer energie, minder stress en meer productiviteit door de dag heen.

Liefs, Ester

*ps als er iemand is die mij kan motiveren voor #6, dan houd ik me aanbevolen 🙂 🙂 🙂

 

Vertrouwen opbouwen

Voor het eerst in vier maanden stap ik mijn eigen huis in, met mijn man en twee dochters. Het huis is helemaal versierd en de zon schijnt heerlijk naar binnen. We hebben het gehaald. Evy is thuis. We hebben een groot aantal obstakels overwonnen met haar. Ze is inmiddels voor de tweede keer geopereerd en haar stoma is opgeheven. Het is apart hoe je je toekomstbeeld steeds bijstelt; we hadden allang geaccepteerd dat ze haar hele leven met een stoma had moeten leven. Maar nu ze gewoon ‘normaal’ kan poepen, is dat een enorme verademing.

 

Maar Evy is nog niet helemaal zorgenvrij. Ze krijgt nog sondevoeding, dus de dag blijft voorlopig bestaan uit veel zorgen om en voor Evy. Het is elke dag weer in de gaten houden of ze genoeg voeding binnenkrijgt en haar ontlasting goed blijft gaan. We krijgen regelmatig de goedbedoelde opmerking: ‘Wat lekker zeg, dat jullie thuis zijn’. Ja, het is fijn om weer thuis te zijn. Heerlijk zelfs. Maar het is tegelijkertijd moeilijk en spannend om de zorg niet te kunnen delen met medici. Er is niemand die over je schouder meekijkt en je geruststelt dat het écht goed gaat.

 

Ik neem me voor om te genieten, maar betrap me er toch vaak op dat ik onzeker ben en alle gebeurtenissen een plek moet geven. Mijn vertrouwen in haar gezondheid wordt gelukkig elke dag een stapje groter. Met elke stap die Evy vooruit gaat, en laat zien dat ze niet meer ziek wordt, kan ik de teugels iets meer laten vieren. Die maanden in het ziekenhuis heb ik puur overleefd op controlemodus. Er gingen weken voorbij dat ik geen traan liet, alleen maar om de controle niet te verliezen. Nu mag het, beetje bij beetje. En juist nu we het achter ons mogen laten, kan dat soms heel eng zijn.

 

Evy ontwikkelt zich gelukkig fantastisch. De artsen kijken met net zoveel verbazing als wij naar een grietje dat in één keer zonder problemen groeit en bloeit. Ondanks dat ze 75% van haar dikke darm mist, heeft ze niets overgehouden aan die heftige beginfase. Ze groeit precies op de lijn en is net zo nieuwsgierig als haar zus Jinte.  Alleen als haar iets niet zint, laat ze haar vechtersmentaliteit uit het begin zien. Een prachtige karaktertrek, vinden wij. Het enige wat in de loop van de tijd nog herinnert aan haar heftige start en vier maanden ziekenhuis, is een groot litteken dat dwars over haar buik loopt. En zelfs die vervaagt langzaam, net als ons verdriet over die periode. Het gaat goed.

 

Liefs, Ester

 

Dit is de zevende en laatste van een serie blog die bij lindanieuws.nl worden gepubliceerd

 

Aarghhh, ik zit echt net een minuut met Evy op mijn schoot. De verpleging is een kwartier lang bezig geweest om alle snoertjes en lijnen waar Evy aan vast zit goed te leggen, ik ben in een comfortabele stoel gaan zitten omdat zoveel mogelijk knuffelen  heel belangrijk en helend  is voor zieke baby’s,  en dan rent die peuter van mij van 2,5 jaar de gang van het ziekenhuis op….. Kan iemand haar achter het behang plakken? Misschien is dit een situatie waar we over een aantal jaar lachend aan terugdenken, maar nu… Wie heeft dit zo bedacht?

Gelukkig zijn de verpleegsters helemaal weg van Jinte en weten ze precies bij wie deze kleine dame hoort. De ene is iets strenger dan de ander, maar nu treffen we er gelukkig één die Jinte even bezig wil houden. Fijn, eindelijk even rust en knuffelen met mijn kleine Evy.

Een dag met Jinte en Evy samen in Rotterdam is een dag van hectiek, regelen en zorgen dat beiden meisjes de aandacht krijgen die ze verdienen. Als Jinte tussen de middag slaapt in onze kamer in het Ronald McDonald Huis, voel ik constante onrust omdat ik ook bij Evy wil zijn. Zodra Jinte haar ogen open heeft, vliegen we weer terug naar het ziekenhuis.  Voor Jinte is een hele middag op de kamer bij haar zusje echt teveel, dus regel ik samen met een verpleegster dat Evy met slangetjes en al in de kinderwagen wordt gelegd en zo mee kan naar de speelkamer. Daar kan Jinte lekker haar gang gaan en kan Evy vanuit de kinderwagen alles bekijken. Een nieuwe omgeving voor haar kan ook geen kwaad.

Ik haal opgelucht adem als Robert rond 18 uur het ziekenhuis binnenstapt en Jinte ophaalt uit het ziekenhuis. Ik wacht nog even tot Evy in slaap is gevallen en sein de verpleging in als ik vertrek maar het Ronald McDonald Huis. Daar volgt ons vaste avondritueel: Robert kookt eten, terwijl Jinte in de speelhoek speelt en een aangename afleiding is voor de andere ouders. We eten samen en daarna ga ik met Jinte naar onze kamer, waar ik haar onder de douche zet, een boekje voorlees en dan begint de strijd om te gaan slapen. Omdat we allemaal op één kamer liggen, zit ik muisstil op ons bed om haar niet af te leiden. Ik probeer zo consequent mogelijk te zijn met alle regels, maar het is zo lastig als je moe bent van alle zorgen. Robert is in de tussentijd weer naar Evy gegaan in het ziekenhuis. Als hij om 22.30u onze kamer binnenstapt met een kop thee, is Jinte ook eindelijk in slaap gevallen. Pff, wat een dag…….. Maar wel ontzettend gelukkig dat we bij elkaar kunnen zijn J.

Liefs, Ester

Dit is de zesde van een serie blogs die bij LINDANIEUWS.NL worden gepubliceerd. Volgende week volgt de laatste.

We zitten hier nu meer dan drie weken. De ergste emotionele diepe dalen lijken we te hebben gehad. Evy heeft waarschijnlijk toch geen taaislijmziekte, al kan de definitieve bloedtest dat pas over een paar weken uitwijzen. Ik sta ondertussen in de automatische modus. Iedereen vraagt me constant hoe het gaat. “Ja, het is zwaar, maar het gaat wel goed hoor”, hoor ik mezelf zeggen. Deels waar, maar ik voel dat er een rem op staat. Bang om mezelf te verliezen in het verdriet. En dat wil ik niet, ik wil juist zo dankbaar zijn voor wat we wél hebben. Een kleine Evy die leeft en het gaat overleven. Dat vertrouwen in haar is rotsvast. Die automatische modus, daar voel ik me veilig bij en zo kan ik er voor mijn gevoel 100% voor Evy zijn.

Dat is ook nodig, want er wacht haar weer een operatie. Evy krijgt een vast infuus om genoeg voedingsstoffen op te nemen, waarvoor ze onder narcose worden gebracht. Weer spannend, ons kleine baby’tje onder zeil. De operatie gaat goed, maar de chirurg waarschuwt ons dat het herstel van Evy nog lang kan gaan duren. Dan drukt ze ons ineens op ons hart dat we af en toe iets voor onszelf moeten doen. De zorg wordt straks nog zwaar genoeg, benadrukt ze.

Wat voor mezelf doen? Ehh? Dat is toch even helemaal niet belangrijk? Ik wil elke minuut aan het bed van Evy gekluisterd zitten om haar in de gaten te houden. Toch ga ik het doen. Iets heel simpels, maar het blijkt magisch. Ik leen een fiets van het Ronald McDonald Huis, rijd naar buiten, de stad in en ik hoor opeens weer tussen de rest van de wereld. De zon schijnt volop en de stad geniet met volle teugen van deze prachtige nazomer. En ik? Ik ook. Ik voel me plotseling weer een beetje in het leven staan. Ik hoor weer bij de rest van de wereld en mijn leven staat voor even niet stil. Durf ik echt even niet aan mijn dochter te denken en gewoon alles in me op te nemen? Ja. En het is een verademing.

Ik fiets terug en kijk er naar uit om die kleine handjes van Evy vast te houden. Ik kan er weer even tegen aan.

Liefs, Ester

Dit is de vijfde van een serie blogs die bij LINDANIEUWS.nl worden gepubliceerd.